Runflat-banden: bijzonderheden, types en producenten
Automobilisten die van alle wateren gewassen zijn, noch degenen die nog nat achter de oren zijn zijn resistent tegen doorboorde autobanden. Dit kan een serieuze hindernis vormen, want het is verboden om door te rijden met een lekke band. Zo u geen reserveband of specifieke reparatiekit voor autobanden hebt of er sprake is van meerdere doorboringen op hetzelfde ogenblik, dient u een sleepdienst in te schakelen. Nog hachelijker wordt het als een band aan hoge snelheid kapotgaat, aangezien men dan de beheersing over het stuur kan kwijtraken. Runflat-banden zijn ontworpen ter voorkoming van dergelijke situaties. In dit artikel leggen we uit wat dit voor banden zijn en wat hun plus- en minpunten zijn.
Wat zijn runflat-banden: ontwerp, achtergrond, markeringen
De technologie achter runflat-banden is ontworpen om de kans op auto-ongelukken te verminderen en en mogelijkheid te bieden om nog naar de dichtstbijzijnde garage te rijden met een lekke band. Tevens betekenen dergelijke banden een plaatsbesparing en vermindering van het brandstofverbruik, want het is dan overbodig om een tweede band mee te nemen.
Men ving in de jaren 30 aan met het ontwerpen van knapbestendige banden. De firma Michelin liep voorop in dit opzicht. In het jaar 1934 bracht het de eerste zelfdragende autoband in de geschiedenis uit die van een speciale schuimlaag aan de binnenkant voorzien was welke in het geval van doorboring de belasting op zich nam. Chrysler, Goodyear, Dunlop en andere producenten zagen brood in het concept en namen het over.
Tegenwoordig zijn er runflat-banden te vinden in de assortiments van alle vermaarde producten. Deze banden kunnen op verschillende manier gemarkeerd zijn. Bijvoorbeeld:
- Dunlop ― DSST.
- Pirelli, BridgeStone, Firestone ― RFT.
- Nokian ― RFT en RF.
- Yokohama ― RF en ZPS.
- Continental ― SSR en CSR.
- Michelin ― ZP.
- Goodyear ― ROF en EMT.
- BF Goodrich ― SSS.
- Kumho ― XRP.
- Toyo ― TRF.
Soorten runflat-banden – plus- en minpunten
- Zelfdichtende banden. Aan de binnenkant van deze banden bevindt zich een laag afdichtingsmiddel voor het afdichten van eventuele doorboringen. Dit type is maar 10 tot 20% duurder dan reguliere banden. Men kan ze onder voertuigen zonder bandenspanningscontrolesysteem plaatsen. Deze banden laten zich na een doorboring repareren. Indien er sprake is van grotere kepen of de zijwand doorboord is, zijn ze evenwel niet in staat om de spanning te behouden. Bij koudere temperaturen dichten de banden minder goed vanzelf.
- Met versterkte zijwanden. De zijwanden behelzen meerdere lagen van speciaal koord en rubber. Deze vangen de belasting op als de band doorboord wordt. Zulke banden worden gekenmerkt door kracht en slijtvastigheid. De prijs ligt anderhalf tot twee maal hoger dan die van reguliere banden. Deze banden worden om reguliere velgen aangebracht en zorgen ervoor dat men nog 80 km kan rijden met een doorboorde band. U dient dan nochtans niet harder dan 80 km/u te rijden. Daarenboven ligt het gewicht van deze banden 20 tot 40% hoger dan dat van conventionele. Doorgaans is het niet mogelijk om ze te repareren.
- Met steunring. Om de velg wordt een speciale ring van kunststof of metaal aangebracht die de belasting opvangt bij drukverlies. Hiermee kan men dan nog 320 km rijden. Zelfs bij een doorboring hoeft men niet langzamer te gaan rijden. Versterkte voertuigen zoals staatsvoertuigen worden dikwijls met dergelijke banden uitgerust. Dit soort banden zijn niet duur. Men dient nochtans speciale velgen te gebruiken om deze banden te kunnen inzetten. De montage van deze banden vindt bij voorkeur plaats bij servicecentra. Het rijcomfort wordt er wel door verlaagd.
Runflat-banden – wie er baat bij heeft
De voordelen van deze banden wegen niet voor elke automobilist op tegen de nadelen. Mochten comfort en dynamische eigenschappen bij u de voorkeur genieten, is het beter om reguliere banden te gebruiken. Verkiest u evenwel betrouwbaarheid en bruikbaarheid hierboven en rijdt u vaak lange afstanden, zult u echt profijt hebben van deze banden.
